Yüzünde yılların izi
Dokunduğun an daha da çoğalırdı
Kırık bir vazoyu yeniden onarır gibi
İzler onarılmaz oysa..
Kalbine dokunmak isterdim
Unutulmuş bir uygarlıktı senin kalbin
Bir kadının göz çizgilerinde sınırlara ayrılan
Sen o çizgileri öperdin gecelerce
Şimdi ellerinde fotoğraflar
Gülen yüzünü sevdin bir kadının
Siyah levhalara büründün
Çıkardın maskeni koydun önüne
Artık görüyorsun benliğini
Eksildin, yıllar eksiltir insanı
Kırk beş yaş azalır gibi
Yeniden doğdun
Yüzünde çocukluğun izi
Dokundun çoğaldı kalbin..

Beyza Çancı

Yorum Bırak

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir