Doğarken fısıldanır insanın kulağına şairlik
ya en büyük aşkından; annenden ayrılırken şair olursun ya da en kıymetli hazinenden; masumiyetinden ayrılırken.
Ya çocukluğun bırakınca ellerini apansız bir gece vakti soğuk bir kaldırımda, sen yürü ben artık seninle gelemem dediğinde
ya da en büyük zaafını kalbin çiğnetip kirlettiğin de giderken sol yanın şair olursun.
Ya da en güzeli Mevlana gibi Şems’in güneşin gidince şair olursun.
Hayatının dönüm noktasıdır bu anlar
ya cani olursun insanlara zulüm edersin
ya da şair olur bir ömür kendine zulüm edersin.
Ve ölüm en güzel gerçek, şair için kelimelerin nihai makamına son demine ulaştığı andır.
Yani hem aciz beden hemde prangasız esir ruh için özgürlük ya da esirlik anıdır
artık nefes bile fazladır sahibine teslim eder gidersin.

Alfabeden habersiz şair

1 Yorumlar

  1. Adeviye Betül Seçilmiş 4 Ekim 2020 at 3:33 pm

    Şairliği çok güzel ifade eden bir şiir, emeğinize sağlık…

    Cevapla

Yorum Bırak

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir