Vazgeçiyorum bugün. Öfkemin beni köle yapmasından vazgeçiyorum. Yalnızlığımın kefeni olan kederi yok ediyorum. Kalbimin kırıklarını toplamayı bırakıp kendince toparlanmasını bekliyorum. Acımasız olan hayata isyan etmeyi bırakıp kendimi onun dikenli kollarına bırakıyorum. Nefesimi hissetmeye yeminliyim bugün, sıcaklığı da kabulüm soğukluğu da ve ben bugün vazgeçiyorum. Yıpranmaktan yok olmaya yüz tutmuş ruhumu iyileştiriyorum. Sessizliği seçiyorum, bu kez pes etmeyecek dudaklarım biliyorum. Gözyaşımı siliyorum yeminliyim akmayacak bir daha. Kinimi susturmayı değil öldürmeyi tercih ediyorum. Ben müsaadenizle gitmek istiyorum. Huzuru aramıyorum artık, gelmeyecek biliyorum. Vazgeçiyorum ben bugün, kalbimden af diliyorum. Bilinmezliğe koşuyorum kazanacağım biliyorum. Kasımpatı kokusunu iliklerime kadar hissediyorum, kalbime gömüyorum rengini sanki veda edecekmişim gibi öpüyorum. Siyah olan ne varsa atıyorum, gökkuşağının yedi rengine sarılıyorum. Ben bugün kaybettiklerimin acısını hissetmekten vazgeçiyorum. Bir gün karşılaşacağız biliyorum. Merhametin özgürlüğünü elinden alıyorum, artık bu dünya ona göre değil biliyorum. Çok isterdim barışın altında nefes almayı, ben bugün savaşa yeniliyorum. Vazgeçiyorum düşüncelerin kirli olduğu dünyadan, kaçıp kitapların satırlarına yüreğimi gömüyorum. Adaleti öğrenmeyen insanoğlundan vazgeçiyorum. Gülümsüyorum yalan yanlış ne varsa sadece gülümsüyorum doğrular hiçbir zaman hükmetmeyecek anlıyorum. Yağmurdan kaçmayı değil ıslanmayı tercih ediyorum, toprak kokusuna kendimi alıştırıyorum, öleceğim zamana hazırlanıyorum, ne zaman olur bilmiyorum sadece çaresizce bekliyorum. Papatyalardan fal bakıp umut etmekten vazgeçiyorum, saçlarımda güzel durduklarına inanıyorum, beyazlığına alıştırıyorum kendimi ne de olsa kefenim olacak biliyorum. Bıraktım küreği kenara mezarımı kazmıyorum babamın kazmasını vasiyet ediyorum son kez baba sıcaklığını hissetmek için kendime şans veriyorum. Annemin tespihini çekmeceme saklıyorum dağınıklığıma son kez kızsın, saçımı taramasını isteyip son kez şefkatine sığınıyorum. Uçurumun ucunda kurulmuş salıncaktayım kalbimin heyecandan atmasını son kez hissediyorum. Aynanın karşısında berbat sesimle son kez şarkı söylüyorum sonunda kendi halime gülüyorum ve bunu resmediyorum benden dünyanın rengine hatıra kalsın istiyorum. Affediyorum, yalanları, acımasızlıkları, haksızlıkları, kırgınlıkları ve ben vazgeçiyorum yaşamın soluk renginin rutubetinden. Son kez deniz kenarındayım ayağımın kirlenmesinden korkmuyorum artık, izin veriyorum dalgaların beni alıp götürmesine. Müsaade edin ben gidiyorum.

Ebru Can Demir

Yorum Bırak

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir